ندارد ، بايد آب را به روى زخم از بالا به پائين برساند ، واگر زخم يا چيزى كه روى آن گذاشته شده نجس است ، چنانچه آب كشيدن آن ورساندن آب به روى زخم ممكن باشد ، بايد آن را آب بكشد ، وموقع وضو آب را به زخم برساند ، ودر صورتي كه آب براي زخم ضرر ندارد ، ولى رساندن آب به روى زخم ممكن نيست ، يا زخم نجس است ونمىشود آن را آب كشيد ، بايد تيمم بنمايد . ( مسأله 336 ) اگر جبيره تمام صورت يا تمام يكى از دستها يا تمام هر دو دست را گرفته باشد بنابر احتياط بايد تيمم نمايد ووضوى جبيره‌اى نيز بگيرد واگر تمام سر يا پاها مجبور باشد بايد تيمم نمايد . ( مسأله 337 ) لازم نيست جبيره از جنس چيزهائى باشد كه نماز در أو جائز است ، بلكه اگر از حرير يا از اجزاء حيواني كه خوردن گوشت آن جائز نيست بوده باشد مسح بر آن نيز جائز است . ( مسأله 338 ) كسى كه در كف دست وانگشتها جبيره دارد ، ودر موقع وضو دست تر روى آن كشيده است ، سر وپا را با همان رطوبت مسح كند . ( مسأله 339 ) اگر جبيره تمام پهناى روى پا را گرفته ، ولى مقدارى از طرف انگشتان ومقدارى از طرف بالاى پا باز است ، بايد جاهائى كه باز است روى پا را وجائى كه جبيره است روى جبيره را مسح كند . ( مسأله 340 ) اگر در صورت يا دستها چند جبيره باشد ، بايد بين آنها را بشويد ، واگر جبيره‌ها در سر يا روى پاها باشد ، بايد بين آنها را مسح كند ، ودر جاهائى كه جبيره است بايد بدستور جبيره عمل نمايد . ( مسأله 341 ) اگر جبيره بيشتر از معمول أطراف زخم را گرفته وبرداشتن آن ممكن نيست ، بايد تيمم نمايد مگر اين كه جبيره در مواضع تيمم باشد ، كه در اين صورت لازم است بين وضو وتيمم جمع نمايد ، ودر هر دو صورت اگر برداشتن جبيره ممكن است بايد جبيره را بردارد ، پس اگر زخم در صورت ودستها است أطراف آن را بشويد ، واگر در سر يا روى پاها است أطراف آن را مسح كند وبراي جاى زخم بدستور جبيره عمل نمايد . ( مسأله 342 ) اگر در جاى وضو زخم وجراحت وشكستگى نيست ، ولى به جهت ديگرى آب براي آن ضرر دارد ، بايد تيمم كند .